Op vrijdag 17 maart 1989 vond de presentatie plaats van "Omstreeks deze tijd", het debuutalbum van Eric Beekes. Jaren van gedegen voorbereiding waren aan de release vooraf gegaan, en het resultaat mocht er dan ook zijn. Op de hoes van de LP (en in het boekje van de CD) schreef Jacques d'Ancona:

  OPNIEUW VERBAASD...

Terug naar 2 december 1984. Ik zat in de zaal toen Eric Beekes op tournee was met een liedjesprogramma en zijn publiek opzocht in de schouwburgen van dit land. Het was een trieste wegwerp-zondagmiddag en de kritikus in mij had zich plichtmatig voorbereid op een routine-klus. Ik herinner me echter dat ik me er op betrapte, dat ik verbaasd zat te luisteren naar een nieuwe man.

"Hij ziet er goed uit en hij heeft een lekkere stem die aandacht afdwingt en op de beste momenten inviteert tot oorgespitst luisteren. Een aanwinst voor het theater. In stijl en presentatie een debuut met allure", meldde ik de lezers.

Nog steeds zingt Eric Beekes van liefdes die gaan en komen. Dat hoor je meer. Maar hij probeert platte clichť's te mijden. Je voelt dat hij zorgvuldig te werk gegaan is bij de keuze van het nieuwe en vaak vernieuwende tekstmateriaal voor deze plaat. Wat hij doet is persoonlijk en tevens eigentijds. Dat valt op. Weinig zangers van Nederlandstalige pop durven het gevecht aan om die beide elementen te combineren.
Ik mag net als vijf jaar geleden verbazing en verrassing uitschrijven. In de songs vind je iets terug van de melancholie die Eric Beekes in zijn karakter heeft opgeslagen. Hij kan soms wat afstandelijk zijn, denk ik wel eens. Alsof hij liever heeft dat je niet te dichtbij komt. Dat boeiende probleem is nu van de baan. Want hij breekt alle barricades af en komt onweerstaanbaar en warm naar je toe.
Kwetsbaar, maar allerminst soft.

Jacques J. d'Ancona


Ook de recenties waren uitermate positief, zoals in het popweekblad Hitkrant:



  ERIC BEEKES - OMSTREEKS DEZE TIJD (CBS)

Voor het eerst in z'n leven heeft Jacques d'Ancona zich onverdeeld positief uitgelaten over een artiest. Daar heeft hij ook alle reden toe, want het debuutalbum van Eric Beekes verdient alle lof.
Beekes balanceert in z'n muziekvoortdurend tussen Benny Neyman en Robert Long. Zo maakt hij - net als Neyman - graag gebruik van vertaalde stukken. Hij doet dit echter zo geraffineerd dat het alles behalve storend overkomt. Bovendien is zijn keuze van de nummers bijna perfect. Zoals bijvoorbeeld ook een koffiebranderij door het kiezen van de juiste bonen het beste aroma creŽert. Long benadert hij dan weer door de dubbelzinnige diepgaande voor-alle-uitleg-vatbare teksten.
Ondanks de knappe covers blijven bij mij toch de twee originele stukken het meest hangen. "Vrij zijn", bijvoorbeeld, is uit het beste hout gesneden. Eric Beekes is niet ťcht nieuw in het vak, maar met z'n eerste LP schaart hij zich meteen tussen de grootsten van het (sorry voor het clichť) 'betere Nederlandstalige' werk. Voor mijn part mag hij daar nog even blijven.

Bruno

   

Karin Bloemen overhandigde aan Eric Beekes het eerste exemplaar van zijn debuutalbum.

© 2006-2010 www.ericbeekes.nl