Op vrijdag 17 maart 1989
vond de presentatie plaats van "Omstreeks deze
tijd", het debuutalbum van Eric Beekes. Jaren van
gedegen voorbereiding waren aan de release vooraf gegaan,
en het resultaat mocht er dan ook zijn. Op de hoes van de
LP (en in het boekje van de CD) schreef Jacques d'Ancona:
 |
|
OPNIEUW
VERBAASD...
Terug naar 2 december 1984. Ik zat in de zaal
toen Eric Beekes op tournee was met een
liedjesprogramma en zijn publiek opzocht in de
schouwburgen van dit land. Het was een trieste
wegwerp-zondagmiddag en de kritikus in mij had
zich plichtmatig voorbereid op een routine-klus.
Ik herinner me echter dat ik me er op betrapte,
dat ik verbaasd zat te luisteren naar een nieuwe
man.
"Hij ziet er goed uit en hij heeft een
lekkere stem die aandacht afdwingt en op de beste
momenten inviteert tot oorgespitst luisteren. Een
aanwinst voor het theater. In stijl en
presentatie een debuut met allure", meldde
ik de lezers.
Nog steeds zingt Eric Beekes van liefdes die gaan
en komen. Dat hoor je meer. Maar hij probeert
platte cliché's te mijden. Je voelt dat hij
zorgvuldig te werk gegaan is bij de keuze van het
nieuwe en vaak vernieuwende tekstmateriaal voor
deze plaat. Wat hij doet is persoonlijk en tevens
eigentijds. Dat valt op. Weinig zangers van
Nederlandstalige pop durven het gevecht aan om
die beide elementen te combineren.
|
Ik mag net
als vijf jaar geleden verbazing en verrassing
uitschrijven. In de songs vind je iets terug van
de melancholie die Eric Beekes in zijn karakter
heeft opgeslagen. Hij kan soms wat afstandelijk
zijn, denk ik wel eens. Alsof hij liever heeft
dat je niet te dichtbij komt. Dat boeiende
probleem is nu van de baan. Want hij breekt alle
barricades af en komt onweerstaanbaar en warm
naar je toe.
Kwetsbaar, maar allerminst soft.
Jacques J. d'Ancona |
Ook de recensies waren uitermate positief, zoals in
het popweekblad Hitkrant:
|
|
ERIC
BEEKES - OMSTREEKS DEZE TIJD (CBS)
Voor het eerst in z'n leven heeft Jacques
d'Ancona zich onverdeeld positief uitgelaten over
een artiest. Daar heeft hij ook alle reden toe,
want het debuutalbum van Eric Beekes verdient
alle lof.
Beekes balanceert in z'n muziekvoortdurend tussen
Benny Neyman en Robert Long. Zo maakt hij - net
als Neyman - graag gebruik van vertaalde stukken.
Hij doet dit echter zo geraffineerd dat het alles
behalve storend overkomt. Bovendien is zijn keuze
van de nummers bijna perfect. Zoals bijvoorbeeld
ook een koffiebranderij door het kiezen van de
juiste bonen het beste aroma creëert. Long
benadert hij dan weer door de dubbelzinnige
diepgaande voor-alle-uitleg-vatbare teksten.
Ondanks de knappe covers blijven bij mij toch de
twee originele stukken het meest hangen.
"Vrij zijn", bijvoorbeeld, is uit het
beste hout gesneden. Eric Beekes is niet écht
nieuw in het vak, maar met z'n eerste LP schaart
hij zich meteen tussen de grootsten van het
(sorry voor het cliché) 'betere
Nederlandstalige' werk. Voor mijn part mag hij
daar nog even blijven.
Bruno
|
Karin Bloemen overhandigde aan Eric
Beekes het eerste exemplaar van zijn debuutalbum.
|
